روز جهانی زن؛ دام قانون برای زنان ایرانی

 ۱۵ سال پیش در آبادان دختری مدام جلوی دادگستری این شهر می‌رفت و از مقام قضايی درخواست حمايت می‌كرد و می‌گفت برادرش به علت دیدن پیامکی از یک پسر در گوشی‌اش، قصد كشتن او را دارد.

مقام‌های قضايی و انتظامی به او توجه نکردند و مدتی بعد سر دختر به دست برادرش بریده شد. این روایت علی نجفی توانا، جرم‌شناس است که روزنامه اعتماد آن را در تاریخ ۱۹ بهمن منتشر کرده است.

این روایت شاید تنها بخش کوچکی از رنج زنان در جمهوری اسلامی را بازگو کند. زنانی که علاوه بر نبود قانون و حقوق اولیه باید با قوانینی که جمهوری اسلامی علیه جانشان وضع می‌کند هم بجنگند. در بسیاری از روستاهای ایران زنده ماندن زنان هم نوعی مبارزه است.

قوانین که زنان را قربانی «‌قتل‌های خانوادگی» می‌کند

بزرگ‌ترین مصداق قانونی علیه جان زنان ایرانی در قتل‌های موسوم به ناموسی آشکار است.

حکومت و دستگاه قضایی ایران نه تنها راه حلی برای قتل‌های ناموسی ارائه نمی‌دهند بلکه با کاهش مجازات قاتلانی که از اعضای خانواده قربانی‌اند، ریختن خون آن‌ها را آسان‌تر می‌کنند.

بهمن ماه امسال همسر مونا حیدری او را با انگیزه‌ای ناموسی را کشت و سر او را در شهر گرداند.

مونا چندی قبل به ترکیه رفته بود اما عمو و پدرش او را از ترکیه به ایران بازگرداندند و بعد از مدتی او به دست شوهرش کشته شد.

آمار قتل‌های ناموسی در ایران گزارش نمی‌شود و بخش زیادی از آنها با نام قتل‌های خانوادگی به رسانه‌ها راه پیدا می‌کند.

قانون موسوم به حمایت از خانواده و به بردگی گرفتن زنان

دامنه اقدامات زن‌ستیز جمهوری اسلامی در قانونی موسوم به حمایت از خانواده که در ۲۵ مهرماه تصویب شد، فراوان است.

به واسطه این قانون، دختران و زنانی که بارداری‌های ناخواسته داشته‌اند، نمی‌توانند بدون حکم دستگاه قضایی سقط جنین انجام دهند.