فقر یا سبک زندگی، کدام یک مهمتر است؟
در سالهای اخیر که پیر شدن جمعیت ایران به موضوع مهمی در رسانهها و محافل حکومتی تبدیل شده است، همواره از فقر و مشکلات اقتصادی به عنوان یکی از عوامل مهم و شاید مهمترین عاملِ عدم تمایل خانوادهها به ازدیاد جمعیت خانوار یاد شده است.
این موضوع هم در میان موافقان و هم مخالفانِ ازدیاد جمعیت مشترک است و اغلب استدلالهای مرتبط با بحث را به خود اختصاص داده است.
در این میان نمایندگان مجلس با هدف عملیاتی کردنِ سریع خواسته های رهبری، طرحی را با هدف کمک به بهبود شرایط خانوادهها برای فرزندآوری را تصویب کردند که شورای نگهبان هم مهر تأیید بر آن نهاد و توسط رئیس مجلس با هدف اجرایی شدن به دولت ابلاغ شد.
نگاهی به این طرح نشان میدهد که هواداران پرشور ازدیاد جمعیت نیز به عامل اقتصادی به مثابه مانع فرزندآوری باور دارند و به همین دلیل این طرح مجلس کاملاً رنگ و لعاب مالی و اقتصادی دارد و به طور اختصار چنین مُشوقهایی را برای خانوادهها در نظر گرفته است: وام قرضالحسنه ولادت، ۱۰ میلیون برای هر فرزند، افزایش سه برابری یارانه خانوادهای دارای سه فرزند و بیشتر، فروش خودرو به قیمت کارخانه، اعطای ۱۵۰ متر زمین برای فرزندان سوم، افزایش حق اولاد در فیش حقوقی کارمندان، کاهش تعرفه آب و برق و گاز، اعطای خانه سازمانی به خانوادههای دارای سه فرزند و تخفیفهای خاص شهروندی.
اما آیا فقر عامل کاهش نرخ زادو ولد است؟ نگاهی به آمارها و اطلاعات اقتصادی به تفکیک استانهای کشور نه تنها چنین ادعایی را اثبات نمیکند، حتی در تقابل با آن هم قرار دارد. به عبارت دیگر، اغلب استانهای محروم کشور که در آنها درآمد خانوارها پایینتر است، نرخ باروری و فرزندآوری بیشتری داشته و در عموم استانهای دارای اقتصاد بهتر، تمایل خانوادهها به فرزندآوری هم کمتر است.
No comments:
Post a Comment